25 mei 2017

Waarom Bitcoin waardeloos wordt

Bitcoin is booming!

Bitcoin kostte op zijn hoogtepunt 2740 dollar / 2425 euro.

Zucht.

In tegenstelling tot wat sommige mensen denken, heeft bitcoin op zichzelf NUL waarde.
Ergens in 2008? verzon iemand een verzameling 'eenheden' en een manier om ze uit te wisselen. Haha... Hij beperkte de verzameling tot 21.000.000 stuks en maakte programmaatjes om de 'dingen' van de ene naar de ander 'portemonnee' te transporteren. Helaas waren ze waardeloos.... het zou ook heel raar zijn, zomaar uit het niets waarde creëeren.

Goud bijvoorbeeld, heeft waarde omdat je er dingen van kan maken. Net zoals koper, ijzer.... dollars en euro's zijn ook wat waard omdat ze een tegenwaarde in goud hebben (hoewel...).

De waardeloosheid van bitcoin wordt geïllustreerd door het gemak waarmee dit soort 'eenheden' te produceren valt. Er zijn op dit moment al 840 'coins' gestart. Het schijnt zelfs mogelijk te zijn om op je laptop een nieuwe 'munt' de lucht in te schoppen.

Maar ergens ging iets fout. Iemand mis-interpreteerde het begrip 'Bitcoin' en dacht dat het een munt was, en begon ze te kopen. Eerst voor 0,001 dollar (ja)..., later meer.

De waarde bestaat dus alleen maar uit aannames en speculaties. Een lijstje:
- aannames: sommige mensen denken dat bitcoins 'waarde hebben'
- speculaties: wetend dat ze niets waard zijn kopen we ze om ze morgen duurder door te verkopen
- anonieme waarde uitwisseling. Van een X bedrag bitcoins kopen en het bedrag X dan in bitcoins overmaken. Een bedrag X in bitcoins ontvangen en snel uitwisselen tegen geld.

Nummer 1 is geen factor. Nummer 3 maakt gebruik van de huidige waarde van bitcoins en verdwijnt zodra de bitcoins weer waardeloos worden. Nummer 2 zal blijven. Mensen zullen ze blijven kopen. Maar zodra ze niet meer te verkopen zijn gaat het moeilijk worden.

Het lijkt een beetje op de tulpenbollenrally van de 17e eeuw. Nouja we gaan het zien...


Later meer

POV

19 mei 2017

Trainingsweek!

OMG ik heb al ik drie weken ofzo niets geschreven!!!

Nouja dat komt zo: druk met van alles en nog wat. Ook: druk met trainen.

Vandaag zit ik op de bank met behoorlijk vermoeide benen en ik vraag me af waarvan?

Dan herinner ik me de afgelopen trainingsweek....


Vrijdag: 35 km fietsen T32, niet super snel maar ook niet langzaam.
Zaterdag: 6x1000 3.53. Niet slecht, eerste snelle tempo's na februari.
Zondag: ochtend 10 km met wat stukjes vlot, avond 33km T31
Maandag: 700m zwemmen en 25k fietsen T30
Dinsdag: Een echte triathlontraining met 800m zwemmen, 30' fietsen en 20' lopen. Niet echt hard maar toch veel
Woensdag: ca 6x400 hard T17. Tikt er aardig in
Donderdag: ca 1300 meter zwemmen en 15 km fietsen

Een hele lijst, even tellen... 12 trainingen waarvan 3 intensief (keurig 75% rustig dis). Maar: het zwemmen, daarbij zet ik me hard af vanaf de kant en op een of andere manier voel je dat in de bovenbenen.

Vandaag dus.... ergens voel ik dat ik een rustdag nodig heb om de komende mooie dagen helemaal fit te zijn en hard te gaan.


Ok dit was dan weer mijn blog. Niet erg veel deze keer....

POV

ps1: zwemmen
- op 1 mei: De PR regen houdt aan: Borstcrawl 25/50/100 in 20.7/48.4/1.50.4. 
- nu: Borstcrawl 19.9 / 46.2 / 1.47.5, 

ps2: fietsen: op 1 mei: HF137 32 km/u, nu: HF134 32 km/u....

ps2 ohja ik kreeg nog een stukje tekst onder ogen m.b.t. hart verkalking en hardlopen. Het lijkt erop dat langeafstandlopers als ze maar lang genoeg trainen wat meer kalkvorming in de aderen van het hart hebben dan niet-lopers. Voor iedereen in paniek stopt met hardlopen ga ik er een genuanceerd stukje over schrijven op ProRun.




01 mei 2017

Drinken en voeding tijdens de marathon: mijn ervaringen en aanpak

Vroeger, heel vroeger, lang, lang geleden....

Ik spreek over een tijd dat er nog geen sportdrank bestond, gels nog niet waren uitgevonden....

Ik deed mee aan de Apeldoorn Marathon 1985. Eindtijd: een snelle 2.44. Vochtinname tijdens de marathon: een half kopje thee.

Ja je leest het goed.... ergens rond 25 kilometer kreeg ik een wat droge mond en langs de kant stonden mensen met water en thee (met suiker). Ik koos voor het laatste, maar kreeg slechts een halve beker weg. Enfin... het bleek genoeg.


Later, begin jaren 90, begon ik aan een serie marathons: elk voor- en elk najaar een, ongeveer.
Ik nam toen meestal zo'n 4 bekertjes sportdrank over de hele marathon, en als het warm was ook nog wat water hier en daar. Totale vochtinname ongeveer een liter.

Dit bleek genoeg voor snelle tijden, maar zo rond 1995 merkte ik dat ik af en toe op het eind van de marathon te veel honger had. Ik deed toen het volgende experiment, in Amsterdam'96 (je weet wel die marathon met windkracht 7):

kilometer 17: 1 flesje AA drink (ja die zoete die je zogenaamd niet mag drinken tijdens het sporten). Hier kon ik qua energie en onderdrukking honger wel 8 kilometer op lopen
kilometer 25: 1 banaan + water. Kon ik weer een paar kilometer mee
kilometer 32: 1 flesje AA drink. Dit bracht me tot aan de finish, zonder enige inzinking

Later heb ik het systeem aangepast door de eerste fles achterwege te laten en wat meer sportdrank te drinken (zeg 3 bekers de eerste 25 km).

Voor mij is dus de gouden formule: km 10,15,20: telkens 1 beker sportdrank; km 25 1 banaan + water; km 30 1 fles AA drink


Analyse

In 1 fles AA drink (500 ml) zit bijna 15 gram suiker per 100 gram. Zo'n halve liter bevat dus 75 gram suikers. In een banaan zitten zo'n 50 gram suikers. In een bekertje sportdrank ongeveer 15 gram. Totaal kom ik in mijn 'systeem' dus aan 170 gram suiker. Eigenlijk een prima aantal dus.

Ik lees hier en daar dat je 20 bekers sportdrank moet drinken. Dit is 20x15 gram denk ik, dus zo'n 300 gram suikers. Voldoende voor 5 uur sporten.

... wordt vervolgd

Memories.... misschien weer gewoon eens fanatiek worden.

Vandaag kwam ik na wat youtube omzwervingen opeens op de volgende video uit.... en die bracht allerlei memories naar boven.


Sebastian Coe, Born to Run.

Ik heb deze video iets van 30? jaar geleden ook al gezien... en heb daar toen al (besef ik nu, dit terugkijkend) vele trainingslessen geleerd.

Veel van die lessen blijk ik (nu, terugkijkend), vergeten te zijn. De belangrijkste lessen:

1. JE MOET GEWOON HEEL HARD TRAINEN

Tegenwoordig is iedereen erg voorzichtig, want, oei, laten we ons niet overtrainen. Nou ik heb goed nieuws beste atleet: ik vermoed dat je nog nooit overtraind bent geweest. Wel ondertraind....

Op basis van het fameuze 'Rivelin Valley Road' filmfragment waarin Seb Coe 6x800 meter heel erg hard loopt met korte pauze, en overduidelijk nog lang niet hersteld is na elk 800je en toch door moet (en het gerucht gaat dat hij dit 6x in 1.52 met 1 minuut pauze heeft gedaan),
op basis dus van dat filmfragment deed ik wel eens dingen als: rondje van 8 km heel hard lopen in stukken van telkens 2 minuten hard 1 minuut op de plaats rust. En dan de nettotijd omlaag krijgen. Beginnen op 31 minuten en na vijf weken (en acht identieke trainingen) met pijn en moeite 28.45 klokken. Fantastisch!

En dan natuurlijk wel een minuut van het 10 km PR af lopen.

2. Je moet agressief zijn en resultaat willen halen

Werkt iets goed, pas het dan meteen toe, maak er veel gebruik van. Werkt iets niet of gaat je vorm in de verkeerde richting, stuur dan meteen bij (weet je het zelf niet, vraag de coach. Geeft die een vaag antwoord, vraag dan door.).  Mis je iets, snelheid, kracht: verzin trainingsvorm en pas toe.


Okeeee...... betekent dit iets, misschien, voor mij, nu?
Ik weet nog niet. Moet even over na denken. Morgen wel in elk geval een wat hardere loopbandtraining, iets als 2x3000 T15 ofzo.
Ergens heb ik het idee dat 3.00 marathon helemaal geen probleem is, maar dat de grootste uitdaging is, om in de juiste mind-set te komen. De vraag is ook of ik dat wel wil. Waarom een halfjaar daar 'voor gaan' als er ook zoveel andere dingen zijn. Maar misschien is er toch een soort modus om het wel te doen. Er is niets mis met hard trainen uiteraard.


POV

ps.. trainingen gaan verder okee. Ben hele week verkouden geweest, maar:
- fietstraining is okee. Vandaag weer eens buiten gefietst, ging prima. Moet nog wat warmer worden.
- zwemmen gaat goed. De PR regen houdt aan: Borstcrawl 25/50/100 in 20.7/48.4/1.50.4. Scholslag 25/50 in 25.4/55.7. Op naar het ultieme doel van sub 20' op de kilometer.
- lopen: ik denk dat ik weer intensieve trainingen aan kan.


14 april 2017

In training. Allerlei doelen:10k, 1k, 60k, in 40/20/115 minuten.

Ha,

Zondag tikte ik 29 kilometer aan in Rotterdam.
Zondag ook begeleidde ik 26 lopers naar de start in van de marathon.... 

En dan wordt het vanzelf maandag... de tijd schrijdt voort. Raar eigenlijk, 'tijd'. Wat schrijdt er nu precies voort? Voor mij is het altijd 'nu', ik weet niets van tijd. Ik weet alleen iets van planning, van dingen in volgorde doen, van dingen niet doen omdat je er 'nu' geen zin in hebt.... 

Bestaat tijd wel? Geef toe, zelf weet je ook niet wat het is. 

Gisteren: dit is slechts een gezamenlijke herinnering. We denken terug aan de zondag, met alle PR's en drama... nu is alles op een of andere manier verdwenen en bestaat het alleen nog maar als idee, gevoel, herinnering, emotie. 

Morgen: er is een vaag idee wat er ongeveer zou moeten gebeuren morgen. Zo vermoed ik dat ik in de ochtend een duurloopje ga doen en daarna een uurtje ga zwemmen bij Nienoord (12-13 banen zwemmen). De duurloop zal rond 5.10 per km gaan: rustig tempo. Het zwemmen: waarschijnlijk probeer ik een PR op de 25 en 50 meter borstcrawl te scoren, en ook op de 25 en 50 meter schoolslag. En op de 100 meter borst en school. En op 25 meter alleen beenslag ('wrikken').  Ook zal ik dan eindelijk mijn artikelen over looptechniek voor ProRun verder uitwerken.

Over die artikelen: ze staan al in de steigers, maar ik moet wachten totdat ik ze kan schrijven. Ze worden 'in mijn hoofd al geschreven', er zijn processen gaande, ik lees diverse artikelen over looptechniek en deze brengen me op ideeën en laten me tot conclusies komen. Er komen formuleringen op en briljante ideeën, en er komt de vraag op hoe dat het beste in woorden te verpakken. Kleine voorproefjes: hak- en voorvoetlanding maakt weinig uit; lange of korte steunfase maakt weinig uit; timing van de afzet schijnt wel veel uit te maken; er is 'onzichtbare' loop efficiëntie, lichaamsspanning is belangrijk.... veel trainen is ERG belangrijk (kracht, vlot lopen, duurwerk). Maar zeg dat maar eens op een aansprekende en niet-saaie manier..... lastig.

Maar tijd dus... 'nu' is echt, verleden en heden vallen beiden in de categorie 'denkbeelden en gedachten'. Wat mooi eigenlijk, en bizar tegelijkertijd. Hoeveel mensen zijn niet uitsluitend met het optimaliseren van toekomstbeelden bezig, of met het proberen orde in de chaos van alle verleden gebeurtenissen te scheppen. Je kan ook gewoon 'nu' een biertje pakken, af en toe terugdenken aan die gigantische wanordelijke stoet beelden van vroeger zonder ze te willen of hoeven veranderen, of vooruitdenken aan 'wat er nog moet gebeuren'. Beiden soms interessant maar ook tot op zekere hoogte saai. Loslaten die gedachten, zoals een kind opeens een speeltje laat vallen....

gooeeeedd.... eerst bier. Hertog Jan.


Ohja de training:
  • maandag zwemmen
  • woensdag 14 km lopen incl 2x12x30 seconden vlot (ca 14-17 km/uur)
  • donderdag zwemmen (o.a. 21.4 borstcrawl, 1.01.5 schoolslag 50m) en hometrainer 40 minuten vlot
  • vrijdag 17 km in ca 5.00 tempo
De doelen: 

1-  10 kilometer liefst onder de 40 minuten. Het zou kunnen gebeuren rond half-eind mei. Hiervoor moet ik eerst wat specifieke trainingen doen. Een paar 6x1000's, en paar 4-6 km tempolopen op wedstrijdschoenen (asics gel hyperspeed), en dan ergens een 10 km proberen. 

2- 1 kilometer zwemmen in 20 minuten. Dit gaat me nu nog niet lukken, komt na de zomer. Mijn trainingsbenadering is op dit moment vooral om sterk/snel te worden. Proberen me 20x te kunnen optrekken (zit nu op 14). De 25 meter borst/school in 20 en 25 seconden, de 50 meter in 47 en 56 seconden, de 100 in 1.45 en 2.00. Dan in de zomer wat lange afstanden zwemmen op vakantie.

3- 60 km fietsen tijdrit. Het moet even mooi weer worden en ik moet dan een stuk of zes keer een goede harde fietstraining doen (40-60 km met delen op 35 km/uur), daarna kan op een willekeurige voorjaarsavond ik de poging doen: 60 kilometer in 1.45. 


Over planning en tijd: het enige dat ik weet is dat het op alle vlakken gigantisch druk gaat worden dit jaar. Ik weet ook dat als ik alles bewust ga plannen (wat op welke dag moet gebeuren) ik in de stress raak.
Mijn benadering van dit 'probleem' is dan ook dat ik zoveel mogelijk probeer alles zichzelf te laten regelen (lastig uit te leggen, maar het komt er op neer dat ik de dingen doe zodra ik voel dat ik er energie voor heb, keuzes maak op intuitie, en erop vertrouw dat dit een soort onbewust proces is dat zichzelf regelt, een soort 'natuur'. Ik probeer me te gedragen, te doen, te reageren, te acteren, als een spin die zijn web weeft, slechts halfbewust van wat hij allemaal aan het doen is maar er komt uiteindelijk wel iets perfects uit.). 

Enfin....

POV


09 april 2017

Marathon Rotterdam!

Dag allemaal,

Vandaag stond ik dan toch echt aan de start van de Rotterdam marathon!

Niet verwacht, omdat ik zes weken geleden een voetinfectie kreeg waarna ik niet zoveel meer gelopen heb. De langsten waren twee trainingen van zo'n 16 kilometer...

Het plan was vandaag dan ook niet om hem uit te lopen, doch uitsluitend om weer eens te voelen wat het is om aan de start van een Marathon te staan.

Het vage plan was om de eerste 10 km HARD te lopen, en daarna een paar kilometers uitdribbelen, metro pakken en weer terug, om de overige 26 lopers van mij club (loopgroep Roden) te volgen.

Dat HARD, daar kwam alvast niets van terecht. Want een halfuur stil zitten en daarna opeens keihard lopen, nee dat gaat niet. En als je dan de eerste kilometer versneld hebt tussen de trage lopers door en dan de brug op moet, dan slaat dat in je benen. Dus daarna maar rustiger aan gedaan....

Uiteindelijk liep ik het volgende:

  • 10k in 45.55, gemiddelde hartslag 138 (wat me op een nieuwe VO2max van 58 kwam te staan... erg goed)
  • even pauze, wachten op clubgenoot. Daarna 11 km in 52.30
  • even pauze, werd toch wel wat moe... beetje stijve benen, ben niet meer gewend zolang te lopen. Hartslag laag, dat is het probleem niet. Maar marathonbenen verdwijnen snel als je ze niet traint. Daarna nog 7k in 36.00
Totaal 29 k.... een mooie opbouw training weer. Ik had de marathon uit kunnen lopen, maar dat zou mijn nog niet 100% herstelde voet niet fijn gevonden hebben. Dus (gaap) nog maar weer eens (zucht) verstandig doen.


Mijn clubgenoten hebben ook gelopen. Een korte (geanonimiseerde) samenvatting:
  • Drie uitvallers: factor was o.a. je dag niet hebben, warmte.... kan gebeuren. Heb ik ook wel eens gehad.
  • Enkelen die onder hun kunnen liepen. De oorzaak is interessant en is grofweg te omschrijven als 'overprikkeling'. Hier in Roden is het doen van duurlopen simpeler: nergens druk om maken, goed slapen, gewoon in de natuur rustig lang lopen. In Rotterdam: plannen, reizen, overal heen wandelen, warm, stad, lawaai, een heleboel mensen waarmee je praat, slechter slapen, ander eten, later eten... alles is anders. En dat neemt een heleboel energie weg. Ik vermoed dat veel meer mensen hier last van hebben.
  • De 14k-lopers: twee liepen de marathon uit, in rustig tempo, uitsluitend op 14k-duurlopen. Prima.
  • Enkelen die boven hun kunnen liepen (of eigenlijk niet erboven... hun niveau was gewoon goed). Geen last van warmte, vlak of negative split. 
  • Een aantal die last van maag kregen. Teveel water en/of teveel gel's (het was vrij lastig qua omstandigheden: in de droge lucht/zon verlies je veel vocht, dus je drinkt veel water. Daarnaast wil je ook suikers hebben dus gels. Soms blijft het in je maag staan...)
  • En een flink aantal die gewoon goed naar verwachting liepen, Geen problemen... afgezien van die verd... laatste paar kilometers die toch altijd pijn doen!

POV





01 april 2017

De zen van blessures

Dag,

Het is geen tikfout. Er moet geen 'zin' staan. Er staat 'zen'.

Zen is heel vaag, ik weet ook niet precies wat het betekent. Maar ik ga toch het proberen uit te leggen.

Stel je krijgt opeens een blessure. Eerst ben je er cool onder, geen probleem.... dan blijkt het opeens wat langer te duren. Je gaat je ergeren aan de blessure, aan je situatie. De blessure begint bezit van je hoofd te nemen. De halve dag ben je bezig met het managen van de blessure. Wanneer kan ik trainen, wanneer moet ik naar de fysio, wat moet ik doen.
Arme ik, waarom moet mij dit nu weer overkomen, anderen lopen maar lekker en ik, ik, ik, ja ik 'mag dat niet'.

Of anders, er is iets 'mis in je leven', je hebt de verkeerde baan, je weet niet meer waar je mee bezig bent, het is bagger met je relaties, je krijgt allerlei pech. Je trekt de conclusie dat je een geboren loser bent en dat het allemaal geen zin meer heeft. Gelukkig hoef je nog maar 20 jaar....

Dit geheel aan gedoe en ellende: je kan er op een aantal manieren in staan: met verzet, met hopeloze afwachting, depressie, of .... of... op een derde manier.

De derde manier is de zen manier. Het gaat ongeveer als volgt:

Alle situaties, toestanden, gebeurtenissen overkomen JOU niet, ze overkomen zichzelf of  ze gebeuren gewoon. Jij hebt er niet echt iets mee te maken. Pas zodra je zinnetjes gaat gebruiken als 'waarom ik', gaan de dingen zich op jou betrekken. Je knoopt ze als het ware vast aan 'ik'. En elke keer als je dan een eindje gaat wandelen rammelen ze als vervelende blikjes achter je aan.

De kunst is daarom de vervelende situaties, de blessures, gewoon te laten bestaan zonder er iets aan te veranderen. Afgezien van wat gewone logische acties zoals naar de dokter gaan of solliciteren etc etc. Maar die acties doe je eigenlijk alleen maar omdat je toevallig in de buurt bent van" de situaties.

Bij blessures gebeurt bij mij ongeveer het volgende: een minuutje schrik 'oei er is een blessure in de buurt'. Dan 'ik heb er in principe niets mee te maken maar nu hij er toch is zal ik ermee omgaan'. En vervolgens overgaan tot de orde van dag. Herplannen van wat activiteiten, wedstrijdjes etc.... Daarna weer doorgaan waar je mee bezig was. Of bijvoorbeeld (zoals ik) wat lezen over de blessure, je er wat in verdiepen, ervan leren, nagaan welk advies je zou geven.

Verder slaap ik er geen seconde minder om: het idee 'ik lijd eronder' komt niet eens in me op. Het is daarom altijd wat vreemd als mensen heel erg met me meeleven. Ik moet dan iets zeggen als 'ja het is zwaar' maar dat doe ik niet. Misschien is het beter als ik de vraag krijg: hoe ging je ermee om? Of: was dit een interessante blessure?

POV

ps. uiteraard is het erg fijn als je zonder blessures hard kan trainen. Maar er zitten ook wat nadeeltjes aan. Ik heb nu afgezegd voor Rotterdam Marathon. Dit afzeggen zorgde meteen voor flink wat mentale extra ruimte waari je kan nadenken, andere dingen kan doen... ook begeleiden van de groep Rotterdam gangers, ook helemaal uitgerust zijn als je kinderen met je praten... in plaats van toch vaak wel vrij moe te zijn van de afgelopen paar trainingsdagen, een beetje duf in je hoofd, wat afwezig... Die nadelen zijn weg... fijn.

ps2... in werk, of andere situaties: het kan leuk zijn als alles helemaal voor de wind gaat. Maar iedereen weet dat 'groei' pas echt tot stand komt onder weerstand. Door onverwachte situaties en problemen kom je tot ontwikkeling. De natuur voorziet je op geheel natuurlijke wijze van allerlei van die zaken. "en als je mazzel hebt krijg je er lekker veel en groei je goed hard".





23 maart 2017

Wondroos II, the sequel

Net ff bij de dokter geweest, omdat ik me op sommige dagen nog wat koortsig voel en de hartslag bij training te hoog is, en mijn voet nog wat rood en wat dikker is. Uitslag:


Bloedbezinking: check, geen ontsteking in lichaam.


De voet: het volgende blijkt aan de hand te zijn:

Er zijn allerlei lymfekanaaltjes in de voet ontstoken geweest, en ze zijn nog steeds beschadigd. Ze moeten weer geleidelijk herstellen. Door het niet goed functioneren van de lymfe is de voet nog altijd wat dik.
Als ik ga hardlopen, komt er te veel druk op de voet, waardoor mijn lichaam wat gealarmeerd wordt. Ook zitten er nog wat dode cellen of afvalstoffen in de voet. Deze komen tijdens hardlooptraining waarschijnlijk in mijn lichaam terecht en veroorzaken wat reactie (hoge hartslag, koortsig).

Als ik ga fietsen is er minder aan de hand omdat de voet dan veel minder belast wordt. Hij blijft als het ware in een gefixeerde toestand. En de bloeddoorstroming die dan tot stand komt is juist goed.


De acties:

Ik kan gewoon trainen, maar dan wel fietsen en bijvoorbeeld krachttraining bovenlichaam, core. Ik kan dus heel veel doen. 

Maar met lopen moet ik voorzichtig zijn: om de andere dag en dan een klein stukje. 

De marathon is hierbij dus gecancelled!!!


De doelen:

Wielrennen: het 4k-PR aanvallen (nu 13.21 over 4k heen - 4k terug om windvoordeel uit te sluiten)
Kracht: meer dan 13x opdrukken / 20x optrekken
Zwemmen: sub 29 op de 50m schoolslag, sub 22 op borst, en meer van dit soort

Over een paar weken als de voet echt hersteld is, dan pas wat meer lopen. 


Overig:

De voet was VOOR de wondroos al niet helemaal lekker. Volgens de dokter kan dit komen door een willekeurige kleine irritatie ergens in de voet, waardoor er wat vocht ontstaat, en dat vocht drukt dan vervolgens wat lymfevaten dicht waardoor er vocht in de voet blijft bestaan. Hierdoor weer is mijn voet bevattelijker voor infecties als wondroos. Consequentie hiervan:
- voeten goed verzorgen, geen infecties oplopen
- evt strakke sokken dragen om vocht toch af te voeren
- voet regelmatig hoog leggen.

Het is waarschijnlijk erg lastig om die kleine irritatie te vinden en er dan ook nog wat aan te doen. Dat zou een traject van lang zoeken, MRI scans, gedoe,... zijn. Ik weet dat als de voet 'goed' is (zie februari) dat ik dan goed kan trainen. Dus tja.

De sub-3 uur marathon is hiermee nog niet van de baan: het kan nog altijd, maar wel met een meer afwisselende training. Opzich geen slecht vooruitzicht, ik vind fietsen, zwemmen, krachttraining, allemaal leuk. 


POV

21 maart 2017

Wel trainen niet trainen .... wel ziek niet ziek...

Vorige blog is al een tijdje gelden, 15 maart zie ik.


Daarna op de woensdag ging het goed: een 750 meter op 16 km/uur. Veel power,...

En op de donderdag: een eerste harde fietstraining. Het was zulk mooi weer!!!
40 kilometer met 2x4k windmee, waarbij ik zelfs een strava PR'tje scoorde....

Kortom: de benen zijn goed. We noteren ook 13x optrekken / 20x opdrukken.... Maar het lopen ging daarna niet goed: zaterdag/zondag/maandag een licht koortsig gevoel... zou er nog iets als ontsteking ergens zitten? Voet is nog wel wat rood... tja.

Vandaag, dinsdag, voelde alles wat beter: 30'fietsen en 3 km lopen a 12.4 km/uur... nouja....  maar de marathon Rotterdam raakt op deze manier een beetje uit zicht. Ik zou rustig kunnen lopen, 4 uur ofzo, maar dat vind ik eigenlijk niet leuk. Het gaat te langzaam, het is te saai, het levert verder niets op. Ik zou kunnen hazen, ja, dat is misschien een idee....

Maar voor het zover is hoop ik dat het herstel nu eindelijk eens een keertje doorzet....
...
POV

ps... in de tussentijd focus ik me een beetje op looptechniek. Er is een interessante mailwisseling met een lezer van mijn artikelen. Waarschijnlijk zal mijn volgende blogje over looptechniek gaan.

Ok nu bier.