kort gras

Vandaag een perfecte fietstocht: 62 kilometer, het meeste tegen de 31 km/uur, hele goede benen. Had ook wel kunnen lopen, voelde vandaag niets aan been, maar: het was zo mooi weer, zo goed temperatuurtje weinig wind en lekker zon, dat ik voor fiets koos.

Vlak voor mijn vertrek kwam buurvrouw nog met hooivork acher me aan omdat ik mijn gras niet gemaaid had en geen onkruid had gewied. N.b. het gaat hier om MIJN tuin! Het leek me een kansloze missie om haar uit te leggen dat ik lang gras mooier vond dan kort gras. Ik wilde geen steen door mijn ruit of vork in achterwiel. Kort gras, die keurige gemaaide gazonnetjes, zucht... ze zijn zoo saai. Niets te beleven. Lang gras, zeer mooi, allerlei bijzondere bloemen, gras dat eindelijk de kans krijgt, ik zal morgen een foto plaatsen.

POV

Wedstrijdje

De Asser stadsloop: een 5, 10, of 21.1 kilometer. Goed gemeten, en een snel parcours. Maar natuurlijk, omdat het heel goed gemeten is, vallen hier en daar de tijden wat tegen. Parcours is simpel: langs kanaal heen, brug over en terug; lusje door de binnenstad. Dat 1, 2 of 4 (+lusje) keer.

Zaterdagavond: als ik er zelf alleen heen had moeten gaan was ik wrsch niet gegaan, maar twee collega's pikten me op en een kans om collega's eruit te lopen laat ik natuurlijk niet liggen! Dus dan toch maar op naar de wedstrijd.

Ik liep de 5 kilometer (of eigenlijk 5.05 volgens de Garmins der deelnemers),
het ging redelijk: 18.50, hiervan de eerste 4 km in ongeveer 14.40, maar omdat ik na zo'n 3.5 km mijn beenblessure ging voelen heb ik de laatste kilometer niet vol doorgelopen, dat durfde ik niet. Na finishen (als 5e ofzo, misschien heb ik nog een masters prijs liggen), nog even de collaegaeae aangemoedigd die de 10 liepen, een minuutje of 44. En ook mede loopgroepster Dorine, die ergens in de 49 minuten ongeveer finishte.

Ik vraag me af of ik nu e.e.a. weer verziekt heb, met dit loopje, ik voel vandaag namelijk weer hetzelfde als drie weken geleden: stijf in heup/rug en zeer been. De marathon van Amsterdam die in de planning lag, komt nu toch wat op de tocht te staan. Vanochtend rustig getraind, geen tempo's, dat ging goed. Vanavond nog een rondje gefietst, even langs de bossen van Norg om een parcoursje te meten ivm komende zondag (of heb ik nu al teveel gezegd?!!?).

Qua blessure: dan toch maar plan B: langs bij de chiroprakter, om e.e.a. eens goed recht te zetten.

POV

5km

Morgen, zaterdagavond, wil ik een 5 km wedstrijdje lopen in Assen, een stratenloopje.

Sinds woensdag heb ik nog niets gevoeld van de blessure dus een 5k durf ik wel aan.

Wie mee wil...

diclofenac

wat ik anders nooit doe heb ik nu toch eens gedaan, een diclofenacje genomen voor de training.

Want ik heb een hele lichte irritatie aan been en het lijkt alof bij naar voren zwaaien, ik wat inhoud omdat ik 'iets voel'. Mijn theorie nu: als ik 'niets voel' dan wordt ik qua techniek niet belemmerd en gaat het lopen soepeler. De praktijk: inderdaad kon ik gisteren vrijuit lopen, ik voelde geen belemmering. En sterker nog, na training en tot en met vandaag nergens een pijntje te bekennen.

Goed spul!

POV

wel of niet over grens gestapt?

Dinsdag in de hitte getraind:

1600-1000-600 in 6.15/3.34/2.05,
daarna 200-400-600 in 42/84/2.07.

In totaal 4400 meter tempo. De eerste 1600 en 1000 ging probleemloos, eigenlijk voor het eerst sinds 5 weken dat zulke lange tempo's goed ginge. Maar daarna voelde ik wel iets (steek binnenkant linkerbeen) en misschien had ik die laatste 600 niet moeten doen, want dat leverde een naar mijn zin iets te felle pijnscheut op. Het lijkt alsof een of andere spier (?) 'in de kramp schiet'. Ik heb ook een beetje het idee dat e.e.a. met souplesse te maken heeft, ik had weinig tijd voor de warming up wegens (zie onder), en niet helemaal door en door warm (trainen in 35 graden betekent nog niet dat je spieren vanbinnen ook meteen helemaal warm zijn).

Maar verder ben ik zeer tevreden, omdat de met fysio Wim bedachte aanpak: rustig trainen, vooral letten op symmetrisch lopen, rug los houden; goed lijkt te werken. De trainer kon gisteren niets asymetrisch ontdekken aan mijn techniek en het zag er allemaal goed en krachtig uit.

Nog maar weer een tijdje rustig trainen. Maar als alles helemaal goed gaat, dan zaterdag in Assen een 5k lopen.

POV

ps... gisteren gehaast getraind omdat ik nog naar hoorzitting van gemeente Leek moest. De gemeeente wil schooltje "De Jonge Hondenhoek", een jenaplan school in Midwolde, op termijn sluiten. Gisteren konden we tegen de burgemeester zeggen dat we het er niet mee eens waren en dat deden we dan ook. Maar er lijkt niet al te veel aan te doen te zijn. Het is in coalitieakkoord afgetimmerd beleid.

Ik had sterk het gevoel dat hier ontastbare waarden (goed jenaplan onderwijs; enige aanbod in de gemeente; kwaliteit van onderwijs) minder belangrijk gevonden worden dan tastbare dingen zoals 'efficient inzet van middelen' 'dalende leerlingenaantallen'.

fietskick of toch lopen?

Zowel gisteren als vandaag nog even gefietst (22 en 32 km) want dat mooie weer, daarin hardfietsen, ik zweef weer terug naar fietsvakanties in Frankrijk en Spanje, de hitte, de zere benen, het tempo, de Tour die over een weekje weer begint. Morgen indien mogelijk ga ik ook nog even fietsen, twee uur lang goed hard in de hitte.

Of, afhankelijk van toestand benen, misschien toch die 1600-1000-400 in tempo HM/10k/3k, twee series? Zou ik een 'normale' training aankunnen? Morgen beslissen.

Fietstochtje

Na 19 jaar dan eindelijk de langverwachte Reunie (van vakantie fiets club)

Een tocht van 100 kilometer, "net zoals vroeger", onverantwoorde demarrages, 90 km/u de berg af scheuren, klimmen enzovoort enzovoort. En het werd een mooie tocht, op de zaterdag 25 juni, de hele dag regen maar dat maakte niets uit. Het werd er alleen maar heroischer op.

Elke tocht heeft een verhaal, twintig jaar geleden was het dat ik met bier in de bidon iedereen eraf fietste. Of het knappen van al mijn spaken in noord Spanje. En uiteraard: wie moet er lossen wanneer er 'tempo gemaakt' wordt.

Ook gisteren werd er weer tempo gemaakt.

Het zwaarste stuk was het dijkje noord Nijmegen, wind schuin op kop. Ik fietste half in de wind, Harry op kop, Marius en Hilco uit de wind, naast ons. Kilometerslang iets van 30 of 31 km/uur, en pas toen Hilco aftikte was de martelgang over. Het leuke hierbij was natuurlijk dat H. deze "nederlaag" later min of meer ontkende, wat weer de reden zal zijn dat dat we hem dit nog twintig jaar zullen inwrijven.

POV

ps... vrijdag 11 km lopen; last van div. pezen etc maar okee het ging. Zondag 12x2 minuten vrijwel alles meegedaan op zo'n 14 a 16 km/u, ging goed maar wel last etc etc. Geen vermoeidheid meer van het fietstochtje de dag ervoor, dit doet me vermoeden dat ik wel eens heel goed in vorm zou kunnen zijn. Mogelijk ergens een 5 km, als e.e.a. nog wat beter gaat.

where the mind goes the body will follow

ik las net een aardig stukje op de ProRun site, het komt erop neer dat verwachtingen over jezelf, je eigen prestatie of gedrag beinvloeden.

In looptermen: stel hoge doelen, geloof dat je ze kan halen, en het zal lukken.

Dat 'geloven' in jezelf is een lastige, op basis waarvan kan je dat eigenlijk doen? Op basis van bepaalde harde trainingen of goede wedstrijden. In een bepaald opzicht is een belangrijk doel van een harde training, "jezelf tot geloof brengen" dat je iets ook echt kan. Andere doelen van de training zijn natuurlijk de spiercellen prikkelen, de haarvaatjes vergroten, de kracht output vermeerderen.

Het probleem van een trainer is, hoe zorg ik dat een zo verantwoord mogelijke toediening van harde prikkels, tot een zo hoog mogelijk geloof leidt.

De opdracht van de atleet: kansen tot maximale prikkel aangrijpen en hier geloof aan ontlenen. Is alles okee, zijn er geen blessures, kies dan een wedstrijd waarin je voluit gaat. Nergens inhouden, sterk finishen. Of doe de beruchte 6x1000 met 2' pauze "zo hard mogelijk".

En daarna weer een blokje relaxed trainen met blokje extra geloof.

POV

hmm.... lekkkerre rrregen!

ben benieuwd wie er zometeen op de training komt!