Toch nog even over de blessure

Vandaag, 26 dagen nadat op een zondag de blessure opeens op de voorgrond trad, is er nog weinig verbeterd.

Dat wil zeggen: de oorspronkelijke pijn onder in mijn kuit lijkt weg, maar mijn voet is dik. Zie een eerdere foto.

De doktoren weten niet wat het probleem is. De een liet me een rontgenfoto maken, de ander vermoedde een peesscheur of zoiets om het vocht te verklaren. Een bevriende fysio had geen idee wat dit nu kon zijn omdat, ja, geen duidelijk trauma, geen zeer pijnlijke plekken. Waarom dan die zwelling?

Ik maak nu de balans op:

• Het kan bijna geen stressfractuur zijn, daarvoor heb ik te weinig pijn. Er is geen pijn bij staan op het been, geen echte drukpijn op een bot.
• Er is geen pees geblesseerd of gescheurd. Want ik kan alles met de voet doen, hij is beweeglijk, alle functies waar een pees voor nodig is werken, pijnloos.
• MAAR: er zit wat vocht in mijn voet, waardoor deze wat dikker aanvoelt en de irritiatie die wel ontstaat, komt denk ik door dat vocht.

Ik denk dat de reden van het vocht, een soort overreactie van mijn voet op een klein pijntje is. Ik denk dat ik een "complex regional pain syndrome" heb (een of een soort voorstadium daarvan) heb. Een deel van de mensen die dit hebben hebben geen/weinig pijn. Zie bijvoorbeeld http://physiotherapyforcrps1.com/patient-perspectives/ en de foto's daarop. Mijn foto lijkt daarop:

De verschijnselen lijken op de omschrijving. Ik heb niet veel pijn, maar wel een tintelend gevoel vanaf ca 10 cm boven de enkel. Mijn linkervoet is ietsje roder dan rechtervoet. 

Het probleem met de doktoren is: het gaat te lang duren. Volgende week ga ik naar de fysio en een echo doen. Goede kans dat daar niets op te zien is, of ergens een of ander peesje met een onregelmatigheid, en dan zal ik het advies krijgen meer te rusten, en vier weken daarna is er nog niets veranderd. Of ze gaan MRI scans doen waar niets op te zien is en weken gaan voorbij en veel gedoe.

Dus wat ik ga doen:

1. Elke dag hardlopen. Reden: zie onder.
2. Naar dokter en fysio om e.e.a. te overleggen.

De behandelingen die genoemd worden varieren van rust tot allerlei voedingssupplementen. Er wordt ook hier en daar genoemd: de voet zo normaal mogelijk gebruiken. Ik ga dus gewoon elke dag wat hardlopen, met wat pauzes, ik probeer 10 a 15 minuten door de lichte pijn heen te lopen, en als het goed gaat wat meer. 

Vrijdag eerste dag: 6x2 minuten op 11.5 km/uur. Dit moest in mijn wedstrijdschoenen want mijn trainingsschoenen zitten te krap om mijn achillespees.

Zaterdag: 5x2, 1x1, 1x4 minuten op 12 km/u op loopband. De eerste vier minuten moest ik wat door de pijn heen lopen, maar: de pijn leek eerder een verkramping van voetspieren, dan "Echte Pijn". In de laatste 4 minuten werd het allemaal niet erger, het was te doen. Pijn 3 op schaal van 10. Geen echt dikke enkel. Reactie afwachten.

Zondag: opstaan met gevoelige voet, vermoeide voetspieren. Maar: enkel is dun! Tijdens de loopgroeptraining besloot ik dan ook wat stukken mee te lopen. En hetzelfde verloop: eerst wat pijn, maar na 6x 3 minuten voelde het best goed!

De strategie blijkt tot nu toe goed uit te pakken. Mijn voet is weer 'van mij' en voelt niet meer raar. Enkel is weer dun, fotootje na de training:

't is nog niet helemaal weg, maar de achilles is weer te zien. Voorlopig ook niet enorm opbouwen, eerst rustig tot ca 30 minuten en dan zonder voetspiertjes pijn. 

We wachten het af.

Maandag niet gelopen. Het gaat redelijk goed, maar geen risico lopen.

Woensdag: wel gelopen:
Tja...

Het is wat vreemd. Ik voelde de enkel weinig, laten we zeggen 2 op een schaal van 10. Die rare pijn van 4 weken geleden is er niet meer.

Maar de enkel houd nog steeds vocht vast. Vandaag begon voet weer raar te voelen dus vanavond besloten weer wat te lopen. Het is moeilijk. De meningen zijn verdeeld. De een zegt niet lopen, de ander wel...

Een belangrijk reden om wel te trainen is dat blessures die aan het genezen zijn (weefsel dat zich herstelt) licht belast moet worden om goed verder te genezen. De structuren die nieuw aangemaakt worden moeten zo snel mogelijk belast worden om later goed bruikbaar te zijn. Wel uiteraard onder de belastbaarheidsgrens.

Zo gezegd zo gedaan: 20 minuten in blokjes van 2-3 minuten, hoogste snelheid af en toe net tegen de 15 km/u wat me verraste, want het voelde als 14. Hartslag wel gemakkelijk richting 150 overigens.
En zelfs een aantal minuten volkomen pijnloos gelopen. Ook wat minuten met lichte prikkeling onder voet.

De grafiek:

Nu "de reactie maar afwachten".... word ik morgen wakker met een dikke of een dunne enkel?!?! En met of zonder pijn.

POV

ps... om het verwarrender te maken, wat ik eerder al eens opmerkte: er lijkt ook een heel klein beetje vocht in de andere enkel te zitten. En ik vermoed dat dat zou kunnen komen door het ontwend raken aan lopen. Alsof je lichaam zozeer aan 70 km per week lopen gewend is dat dan bij minder lopen "het lichaam niet weet wat te doen". 

Mocht dit zo zijn, dan is het vocht in de linker enkel 'minder erg'. Ik zal de fysio vragen wat hij ervan vindt. 

ps2: donderdag GEEN REACTIE in de enkel. Ik kan dus doorgaan. De komende 4 dagen ga ik 2 of 3x lopen, telkens zo'n 20 minuten. 

ps3: vrijdag 30' gelopen (3x10'). Het voelde niet echt vertrouwd, telkens lichte prikkeling in enkel, maar geen 'pijn'. Nu, zaterdag, een dag later, een mooie dunne enkel, en geen reactie. Weet nog niet of ik zaterdag wel moet lopen....waarsch beter van niet.

Gewoon wat random interessante dingetjes

Ha,

Hieronder een vrij willekeurige lijst van interessante trainingsdingetjes, welke ik de afgelopen maand heb gelezen / bedacht / uitgewerkt / gezien. Want ondanks dat ik tijdelijk blogde over mijn enkelblessure heb ik uiteraard niet stil gezeten, verre van dat!!!


80-20 

80-20 slaat op de trainingsaanpak waarin je 80% van de kilometers, minuten, afstand, RUSTIG traint, en 20% enigszins snel tot heel hard.

Allereerst een belangrijke video: een presentatie van S. Seiler over dit onderwerp, met vele voorbeelden.

Grofweg staat hierin:

• Een trainingsbenadering met veel uren trainen waarvan 80% rustig, werkt beter dan een benadering met minder uren trainen en een lager percentage rustig.
• Het 'periodiseren' in een jaar, met intensieve en minder intensieve periodes, is leuk en afwisselend, maar is niet per se nodig voor een goede prestatie. "het hele jaar door gewoon veel trainen werkt beter".

Fermat

Dit heeft helemaal niets met lopen te maken, maar wel met het behalen van doelen. Want ergens rond het jaar 1650 had Pierre de Fermat zijn beruchte stelling geformuleerd: 

xⁿ + yⁿ = zⁿ is onoplosbaar voor gehele getallen n, groter dan 2.

Bijvoorbeeld voor n = 2 zijn er oneindig veel oplossingen: x² + y² = z^2, bijvoorbeeld voor 3/4/5 of 5/12/13 etc etc (oneindig veel). Maar voor n = 3 en hoger zijn er GEEN oplossingen. Helaas was het niet te bewijzen. 

Driehondervijftig jaar hebben de beste wiskundigen het geprobeerd maar helaas. Het op het oog zeer simpele probleem bleek ontoegankelijk voor zelfs de beste wiskundigen. Uiteindelijk was er Andrew Wiles die al op 10-jarige leeftijd besloot dit probleem te willen oplossen, wat hem in 1995 op ca 40 jarige leeftijd eindelijk lukte.

In dezelfde categorie stuitte ik ook op wat merkwaardige andere bevindingen, zoals de oneindige reeks: 1+2+3+4+5+6+7+8+9+10+11+.... etc. De 'waarde' van deze reeks verraste me nogal want is -1/12 (min eentwaalfde).

"goed voorbeeld werkt beperkend"

Een mede trainer attendeerde me op een leuk onderzoekje waarbij naar het leren van kogel stoten gekeken werd. Het bleek dat een groep atleten die initieel GEEN ENKELE instructie kregen, uiteindelijk beter werden / verder konden stoten dan een groep atleten die initieel onder de hoede van een uitstekende trainer werden geplaatst. Dit is het verschil tussen traditioneel leren en differentieel leren. Zie ook: Linkje Wim van Gelder.

• traditioneel: elke worp is 'technisch perfect' en 'hetzelfde'
• differentieel: elke worp is anders

Conclusie was: Variëren levert een groter leerresultaat op dan een ‘ideale’ techniek kopiëren /nabootsen herhalen.

De reden dat die eerste groep verder kwam is dus dat ze, onwetend, vrij waren om van alles en nog wat te proberen, en zodoende hun 'pogingen arsenaal', hun bewegingsbeeld, meer vrijuit konden ontwikkelen en zodoende uiteindelijk meer groeipotentieel hadden.

Dit vertalend naar de hardlooptraining betekent dit: het is niet verkeerd om met minimale veiligheidsmaatregelen 'zomaar wat te lopen'. Probeer gewoon vijf dagen achter elkaar tempotraining, doe gewoon alleen maar hele lange duurlopen of alleen maar sprinttraining. Probeer eens om overtraind te raken door een maand achter elkaar allerlei harde trainingen te doen. De trainer zou in deze opzet alleen moeten ingrijpen om stommiteiten te voorkomen (zoals: doortrainen met een aanwezige blessure; trainen bij ziekte; etc).  Op deze manier 'verken je je eigen lichaam, eigen situatie, eigen eigenaardigheden' het allerbest, zonder al te voren verstandig op de rem te staan. 


Hardlopen veroorzaakt geen arthrose

Hardlopen beschermt tegen arthrose.

Denk aan de volgende situatie: je traint nooit; je zit altijd op de bank. Plotseling moet je de bus halen. In het 200 meter sprintje naar de bus buigen en kraken het knie kraakbeen en met een beetje pech springt er een splintertje bot of een stukje meniscus los.

Of: je traint veel, je loopt veel hard. Het kraakbeen is hierdoor dikker geworden en van veel betere kwaliteit. Plotseling moet je de bus halen. In het 200 meter sprintje kan het kraakbeen het gemakkelijk aan. Bovendien heb je een goed lichaamsgevoel en maak je geen rare mis stappen. Gevolg: geen schade.

Er zijn een heleboel artikelen over:
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23377837 belangrijkste artikel: verminderd risico
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3756679/ hardlopen vermindert risico
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2556152/ geen relatie

http://content.time.com/time/health/article/0,8599,1948208,00.html: minder risico arthrose

Bottom line is: als je geen schade in knieen en andere gewrichten hebt, versterkt hardlopen alleen maar alles en brengt geen verdere schade toe. Als je WEL schade hebt (denk aan loszittende meniscus stukken, stukjes zwevend kraakbeen), DAN doe je er goed aan het hardlopen te beperken omdat uiteraard een zwervend stukje kraakbeen bijvoorbeeld, gaten krast in het nog gezonde kraakbeen.


Over voeding en variatie

Dit gaat even over Steve Jones, die, toen hem na zijn bijna-wereldrecord marathon werd gevraagd wat zijn 'dieetplan' voor de marathon was, de interviewer nietbegrijpend aankeek. Pas na wat uitleg begreep hij wat bedoeld werd. Zijn antwoord was iets als "nou gewoon ik eet wat mijn vrouw kookt". Geen stapeldieten etc etc.

En als je gewoon eet wat iemand kookt zonder vragen stellen, dan krijg je de ene dag veel koolhydraten binnen, de andere dag veel vetten, de derde dag veel eiwitten. En dit betekent in de marathontraining dat je "random" opeens lege benen hebt, of juist goede benen. En dit betekent weer dat je lichaam aan een grote variatie van stimuli wordt blootgesteld. Het moet "overal tegen kunnen" en ontwikkelt zich dus breed, qua stofwisselingssystemen, en kan dus overal tegen.

Kortom: de tip is: eet enorm gevarieerd en verschillend.






POV

De Blessure: status

Goedemiddag,

Deze blog zal ik komende weken gebruiken voor al mijn blessure ontwikkelingen. Nieuwe status verschijnt bovenaan.

15 oktober

Vandaag wat fietsen en krachttraining armen. Kan nu 9x60kg pulldown en 7x arm dip.  Voet is maar beetje gevoelig en die rare zwelling is nu wat weg. Mogelijk morgen probeer ik weer eens een 8x1 minuut te lopen...

14 oktober

De 'pijn' (tussen haakjes want het is niet erg pijnlijk) lijkt zich nu te concentreren op de 'Navicular bone' in mijn voet. Daar zou dus een stressfractuur kunnen zitten. Hij is al 4 weken oud dus is al aan het helen. Ik ben bij de eerste symptomen gestopt met hardlopen (als ik internetverhalen lees dan ziet het er naar uit dat de meerderheid der mensen veel te lang door gaat).

Er wordt als behandelmethode aanbevolen: 6 weken gips. Maar anderen bevelen aan, gewoon niet hardlopen en wel wandelen / fietsen, i.v.m. bloedtoevoer.

Enkele kuitspieren zitten rechtstreeks vast aan de Navicular dus hardlopen belast de zaak te erg. Maar: hard fietsen met zwaar verzet is wellicht ook wat belastend, hoewel VEEL MINDER dan hardlopen omdat er geen 'klappen' op de Navicular komen.

We wachten het af....

13 oktober

Gisteren de fysio gebeld. Het blijkt dat ik pas op 26 okt, terechtkan voor een echo!!!
Ik moet achterin de rij zwangere vrouwen aansluiten voor ik mag. En over 2 weken is de blessure misschien al genezen... of misschien niet. In elk geval: vanochtend opgestaan met een wat minder dikke enkel, het zag er het beste uit sinds 3 weken. Maar het wandelen ging juist weer vrij lastig. Bij elke stap wat pijn. Het probleem is: als het slechts een bandjes en peesjes zijn dan loop ik gewoon door en dan is wat pijn niet erg. Maar als ik een breukje loop los te wrikken dan is dat niet goed natuurlijk.

Het eventuele breukje zou in het Navicular Bone kunnen zitten. Daar doet het relatief het meeste pijn (maar nog niet heel erg) als ik erop druk.

Avond: 5x4 minuten HARD op hometrainer, ca 287 watt, met max hartslag 162. Heel prettig, goed gevoel. Mijn training gaat dus eigenlijk prima!! Gevoel van macht, fijn.

11 oktober

Fietsen hometrainer: 840 kcal ofwel omgerekend 14 kilometer hardlopen. Geen reactie enkel dus okee.

10 oktober

Van donderdag t/m zaterdag niet gelopen, vanwege een terugslag na het woensdag loopje. Het voelt als een stressfractuur, het voelt 'fout'. Donderdag wel gefietst (5x4 minuten HARD, hartslag boven de 150, met wattage ca 280), en krachttraining armen: deze beginnen sterker te worden. Ook een kilo al aangekomen, dat moeten spieren zijn!

Ik zal begin volgende week mijn voet aan de fysio laten zien, met zijn kennis vindt hij misschien ook wel dat het een stressfractuur is. En dan terug naar huisarts, vragen om een botscan of MRI om definitief uitsluitsel te krijgen. Want: mocht de breuk erg ongelukkig zitten, dan is er misschien wel zoiets als gips nodig om het goed te laten herstellen.

We wachten het af.

Stemming: 'hyper', onrustig. Want hardlopen en duursport verlaagt spanning en maakt rustig. Waarschijnlijk vind ik het daarom zo leuk.


begin

Het begin: o.a. 1x heel erg lang staan op slechte schoenen, vermoeide voeten hierdoor. Dit is m.i. de eerste oorzaak.
Daarna: een overbelasting tijdens een training; 10 km lopen op lichte wedstrijdschoenen in vermoeide voet-toestand.
Een week later opeens de rare steek in voet/enkel.
Twee weken niet lopen

Woensdag 8x1 minuut, die okee ging

Vandaag: reactie in de voet, nu wat meer duidelijkheid omdat de pijn zich lijkt te concentreren rond de 5e metatarsal (middenvoetsbeentje aan pink kant). En omdat er ook zwelling (weer) is en omdat nu echt alle symptomen op een stressfractuur wijzen concludeer ik: stressfractuur.

Een foto van de dikke voet:

Rontgenfoto kan, volgens diverse bronnen, niet altijd de stressfractuur waarnemen dus vandaar dat hij niet gezien werd.

Enfin...

Behandeling: voorlopig nog weer een tijdje niet lopen, ongeveer 2 weken (want dan is het ca 6 weken na het begin van de problemen), daarna met minuutjes weer beginnen. Niet hard fietsen, wel rustig fietsen, en krachttraining, en zwemmen. Algemene conditie zal niet veel achteruitgaan.

Doelen volgend jaar: Parijs, misschien een snelle Berlijn: niet in gevaar.

Voordeel van blessure: je voelt weer waarom het ook alweer zo leuk is om wel te kunnen hardlopen, een ander perspectief. Dus zodra het over is zal mijn comeback goed zijn!

Later meer

POV

Jeej! Eerste training na 15 dagen niet lopen!

Vandaag getraind: de klassieke 8x1 minuut als eerste aftast training na een blessure.

Het systeem is simpel: zodra je denkt dat iets misschien weer belastbaar is probeer je 8x1 minuut (ca 1'pauze) te lopen, en je stopt op het moment dat het niet lukt. Zo heb ik de afgelopen 2 weken vier keer geprobeerd, maar moest telkens na twee minuutjes de training afbreken.

Maar vanavond bleef de pijn weg en de 8x1 ging goed. Ca 13 km/u gemiddeld, dus echt belast, niet het 9 km/u geschuifel van de laatste 2 weken.

Na afloop de enkel bekeken en wat blijkt:

• Linkerenkel weer dik, maar: geen pijn. Mooi. 
• MAAR: ook rechterenkel blijkt bij nauwkeurige bestudering van de before- en after- foto's, iets dikker te zijn na de training. Dus: lichte vochtophoping is kennelijk normaal?!

De arts dacht vanochtend trouwens dat er mogelijk wel 'iets kapot' was in de enkel, misschien een pees inscheuring ofzo, in pezen zitten geen zenuwen. Voorschrift: echo laten maken. Okee.

Ikzelf denk dat op een bepaald moment (leeftijd, ouderdom) de bloedvaatjes wat minder flexibel worden en misschien wat vocht gaan lekken, ook door het continue schokken en bewegen bij hardlopen, en dat dat vocht misschien niet direct weer wordt afgevoerd omdat... spataderen en dergelijke. Dus gewoon een natuurlijke oorzaak. Het enige dat ik er tegen kan doen is dan rustig trainen en kijken hoe het zich ontwikkelt en hoe het reageert op diverse trainingsvormen. Als bijvoorbeeld met lange rustige duurlopen het vocht goed weg blijft etc etc etc... 

POV

Dystrofie?

Tja...

Nu 2 weken niet gelopen.
De blessure gaat onverwacht niet over. Onverwacht omdat het eerst maar een kleine blessure leek. Een zere kuit, een misstap, een gevoelige enkel.

Maar nu na 2 weken is er nog maar weinig veranderd. Ik heb dit nog nooit op deze manier meegemaakt. Voet houdt nog steeds wat vocht vast. Het doet niet echt pijn maar ik voel de voet wel de hele tijd, het tintelt een beetje.

Na wat meer googlen zie ik enkele plaatjes van enkels die verdacht veel op mijn enkel lijken, en bij hun heet het "posttraumatische dystrofie". Het ontstaat spontaan, of na een relatief kleine blessure. Dit kan weken of maanden duren.

Morgen naar de dokter en het hem voorleggen.

later meer

POV

Röntgenfoto: perfecte enkel

Vandaag even naar het Martini geweest. Ik mocht de Röntgenfoto van de enkel even zien.

Hieronder zoals het er ongeveer uit zag (ik heb dit plaatje van internet, maar lijkt zeer sterk op mijn eigen foto):

Resultaat:

• 0 (NUL) Arthrose, de dokter was heel verbaasd dat hier 35 jaar 60+ km/week gemiddeld op gelopen was. Alle gewrichtsspleten helemaal schoon.
• Geen enkele kalkafzetting achilles en onder voet. Dus heel prima.
• Het 'cuboid' bot en andere, zitten perfect op hun plaats.

Dus ja wat is de conclusie: er zit 'ergens' in het zachte weefsel (pezen/bandjes of toch de zenuw door de tarsale tunnel?) een dusdanige irritatie dat er wat vocht aangetrokken wordt. En dit kan alleen met rust genezen. Wel is fietsen goed om de bloeddoorstroming door de voet te bevorderen zonder teveel te belasten.

Dus het schema is simpel: drie weken (ofzo) fietsen, en ergens volgende week met 6x1 minuut beginnen hardlopen om belastbaarheid te checken en op te bouwen. 

POV

ps... omdat de doktoren op mijn licht gezwollen voet reageren met "goh ja wat raar ik weet het eigenlijk ook niet", heb ik even gegoogled op "oorzaken gezwollen voet". Resultaat van mijn onderzoekje, ofwel mijn bevindingen:

De zwelling wordt een 'oedeem' genoemd. Dit betekent dat er vocht wordt vastgehouden in mijn voeten. Er kunnen grofweg twee a drie oorzaken zijn. Allereerst bij een vrij grove blessure, zoals enkelverstuiking, ontstaat er een tijdelijk trauma waarbij het lymfevocht niet heel snel kan worden afgevoerd. Resultaat: dikke enkel en dikke voeten. Ten tweede: Veneus Oedeem, hierbij is er "iets met de aderen aan de hand", bijvoorbeeld trombose, nieuwe spatader, of gescheurde ader. Bij Veneus Oedeem: als je op de verdikking net boven je tenen drukt ontstaat er een putje. Ten derde: Lymfoedeem. Hierbij wordt door diverse oorzaken het lymfevocht niet goed afgevoerd, en als je op de verdikking boven je tenen drukt ontstaat er geen putje, de huid veert meteen terug.

Volgens dit onderzoek heb ik wat last van pezen onder mijn voeten en bandjes in mijn enkels, mogelijk door lang staan of door een geforceerde Run van Winschoten wedstrijd, en reageert het lichaam daarop door veel lymfevocht aan te maken ter plekke, als onderdeel van het genezingsproces. Dit vocht is zoveel dat het niet allemaal kan worden afgevoerd en voila: Lymfoedeem.

En het bijkomend probleem hiervan is dat als je met dikke voet gaat hardlopen, "de zaak verergert" omdat pezen gaan schuren etc.

Dus ja... nog maar even verder afwachten tot het lichaam het sein geeft dat alles weer okee is.



ps2.. Nu op de zondagochtend: de oedeem lijkt uit mijn voet weg te trekken, 80% van het water is vertrokken. Waarheen? Naar kuit, zo lijkt het. Want kuit is nu erg strak en pijnlijk.
Hoe dan ook, kennelijk heeft het lichaam in zijn oneindige wijsheid besloten dat er overgegaan wordt naar een volgende stap in het herstelproces.

Ik denk nu dat ik over 1 of 2 dagen mijn eerste korte pijnloze duurloopje kan doen. Maar eerst zien, dan geloven. 

Stressfractuur?!

Nu, ruim een week nadat (op zondag) een van de pijntjes opeens veranderde in 'een echte blessure', wordt het type blessure iets duidelijker.

Waar ik vorige week nog dacht aan peesirritatie en ik 5 dagen voornamelijk gefietst had, denk ik nu dat ik een stressfractuur in één van de enkelbotjes in linkerenkel heb. Redenen:

• Peesirritatie was vrijwel weg en dan zou hardlopen bijvoorbeeld 5 kilometer gewoon moeten kunnen. Maar al na 500 meter gisteren op de loopband voelde het fout, het voelde anders dan het zou moeten voelen bij peesirritaties -> enige andere dat ik kan bedenken is stressfractuur of gescheurde pees. Gescheurde pees kan niet want heb nergens een brute force toegepast.
• Er is zwelling: enkel is wat dikker, er zit wat vocht in de voet -> stressfractuur indicatie
• Bij rustig in stoel zitten voel ik niets, bij wandelen voel ik vrijwel niets, maar zodra loopbelasting / gewicht erop zetten: irritatie -> stressfractuur
• 'een plotselinge overbelasting is een risicofactor voor stressfracturen': opeens heel lang staan (concert), 10 kilometer op wedstrijdschoentjes terwijl er al wat schade was een week later....

Deels is het ook gewoon pech natuurlijk. Niet alles is in de hand te houden.

Ik zal eind van de week even vragen wat de dokter ervan vindt.

Je zou kunnen zeggen: waarom niet DIRECT naar de dokter, waarom niet METEEN de diagnose stellen... nou dat zit zo: de behandeling verandert er niet al te veel door. Of ik nu exact weet wat het precies is of dat ik nu van niets weet, de behandeling blijft hetzelfde: rust. Ik gedraag me als het hondje dat last heeft van zijn ene pootje....

POV

De blessure en verlies van controle

Vandaag:
Bij het opstaan: rare steek in linker enkel. Nog steeds iets vocht in de voet. Tja.

Verder blijk ik inderdaad te kunnen blijven fietsen, dit heeft zelfs gunstige invloed op dat vocht, dus da's mooi. De getallen uit de fietstraining zijn ook goed:

Zaterdag 45k gemiddeld 31

• 1.56 per km: Hartslag 128
• 1.54 per km: Hartslag 134
• 1.51 per km: Hartslag 139

Zondag 55k gemiddeld 31

• 1.49 per km: HF 141
• 1.56 per km: HF 128

Ben nu bezig wat plannen en toekomstvisies m.b.t. mijn eigen hardlopen te dumpen. "ik moet begin november weer in vorm zijn" of "marathon Parijs". Ik zal blij zijn als ik daar gewoon kan lopen, hoe dan ook wordt het fijn. 

Anders gezegd: afkicken van het 'in training zijn'. 

En er is ruimte voor andere 'dingen'.

Er is uiteraard altijd ruimte voor van alles en nog wat. Het menselijk brein is enorm qua capaciteit en mogelijkheden. \

Ik lijk opeens creatief te worden: zou het mogelijk zijn een BOEK over training te publiceren, als booklet op mijn eigen halfslapende website (www.pauloudevrielink.com). Als een miljoen mensen dit kopen, ben ik een rijk man!

Ook spiegel ik mezelf aan filosofen en wetenschappers: wat zeggen zij, wat mij raakt. 

Wetenschap en trainingsleer wordt vaak gezien als "als we maar genoeg weten dan zijn we uit de problemen", maar vergeten wordt dat er naast kennis, wat gezien kan worden als het "snappen van bepaalde onderdelen van de Wereld" of van een bepaald gebied zoals atletiektraining, er nog veel meer "niet-kennis" is, ofwel gebieden die slechts te betreden zijn wanneer men zich van zijn huidige kennis ontdoet. Onontgonnen gebied is alleen met een open, niet door kennis gekleurde geest toegankelijk (en ALLE kennis kleurt / bepaalt de geestestoestand). Hoe saai zou het zijn als we alles (denken te) begrijpen.

En de huidige wereld waarin wij leven focust zich natuurlijk enorm op 'dingen weten', zodoende alles onder controle kunnen houden, elke omstandigheid de baas zijn.

Maar een simpele blessure slaat de controle al uit handen. En dan dringt zich dit inzicht aan mij op: precies dat uit handen slaan van de controle, maakt de weg vrij voor "leven" zoals het uit zichzelf, zonder ballast van het weten van dingen, manifesteert.... moet de consequenties van dit inzicht nog wat tot me laten doordringen maar ben nu al blij met wat de blessure mij brengt. 

later meer...

POV

Nog steeds geblesseerd

Linkerenkel blijkt bij inspectie dikker dan rechterenkel. Er zit vocht rond de enkel en dat vocht leidt weer tot irritatie, zo lijkt het. Het kan zijn dat ik een spatader ontwikkel (het kriebelt hoger in de kuit iets). Onduidelijk waardoor het komt; maar: het zit wel in de familie dus.... Verder is sport goed voor spataderen.

Ik zag gisteren pas dat die enkel dik was, tijdens mijn training.

Want ik train natuurlijk wel!

Gisteren: 5x4 minuten HF150 op wattage fiets (hometrainer sportcentrum). Dit ging wel erg goed, ik kwam tot gemiddeld 277 watt over de 5x. De eerste 4 minuten trapte ik zelfs 290 watt, met die hartslag.
En, wetende dat hartslag nog wel hoger kan, wellicht 158 ofzo, is dit prima. Maar dus.. toen ik naar mijn voeten keek zag ik opeens een ballon-enkel, die overigens geen pijn deed.

Strategie voorlopig is om even niet hard te lopen en wel te fietsen en af en toe wat rustdagjes te nemen. Mocht het in een week niet wegtrekken dan maar even naar de dokter, misschien is er een of andere achterliggende oorzaak (ouderdom vermoedelijk).

POV

ps... vanavond wel even 3k rustig 9 km/u lopen zonder last maar met dikke enkel