Boekbespreking deel 1: Krachttraining en coordinatie, een integratieve benadering

Dag allemaal,

Dit voorjaar heb ik de hand weten te leggen (ofwel: ff online gekocht) op het in de titel genoemde boek.

Het is een fantastisch boek.

Ook is er een interessante samenloop van omstandigheden die het boek nog fantastiesere maakt: er is de "clash"tussen mijn ouderwetse ideeën (o.a. anaerobe drempel, hartslagen, lange duurlopen, skippings, elke week een extensieve en een intensieve intervaltraining etc etc) en de door het boek aangeboden karrenvracht aan ideeën en inzichten (omtrent kracht, coordinatie, maar vooral ook "hoe leren wij", hoeveel en welke feedback zijn nodig etc etc).

De clash is interessant: ik  merk, het boek lezende, dat ik interessante ideeën krijg hoe deze vrij nieuwe theorieen toe te passen in bestaande trainingsaanpak.

Voorbeeldje: Frans Bosch benadrukt het belang van 'KR' based training: Knowledge of Result. Resultaatgestuurde training blijkt effectiever dan KP (Knowledge of Process) based training.

Om het direkt maar naar de praktijk te vertalen: ik doe nu aan wielrennen, deze weken, en ik zou me op het proces kunnen focusen: lang trainen met een bepaalde hartslag; trainen op frequentie of op kracht; oefenen van de tijdrithouding. Maar: ik zou me ook kunnen focusen op Strava: welke segmentjes kan ik verbeteren en hoe kan ik dat het beste doen.

Het eerste (proces) is vrij saai. Hartslag in de gaten houden etc... gaap. Het tweede is interessant: je komt hoog in de lijsten. Ook kan je uitslagen met vrienden delen. Ook hoef je je maar op een beperkt taakje te focusen: in dit geval is dat 2.9 km klimmen a 4.6%. Ik wil 8.42 of sneller fietsen, en heb vandaag al ontdekt welk verzet het beste lijkt te werken. Ook het timen van de inspanning, ik heb al ff getest hoe ik het ga indelen. Gaat leuk worden.

Dat stellen van doelen en rechttoe rechtaan naar een doel toewerken kan denk ik ook in marathontraining heel goed werken: in plaats van 'allerlei trainingen om de drempel te verhogen' kan je ook heel taakgericht bezig gaan. "volgend jaar 3.18 in Rotterdam lopen. Daarvoor 1.32 op halve marathon. Daarvoor  enkele keren ca 42-43 minuten op de 10k lopen.".

Een ander inzichtje vanuit het boek, dat ik eigenlijk ergens wel wist maar toch weer nieuw voor me was: het is bij training niet per se de bedoeling om alles altijd 'goed te doen'. Juist oefeningen en situaties die nieuw, onduidelijk, te zwaar, onwennig, zijn, zijn interessant en leveren veel trainingseffect op. Het lichaam (en geest) zoekt in paniek naar aanpassing aan de verrassende situatie en dit levert veel effect op. Voorbeeldje: 6x1000 op de drempel, als je dat elke week doet wordt het voorspelbaar en het effect neemt af. De drempel wordt niet hoger. Alle systemen kunnen de taak aan. Maar doe eerst een (ik noem maar wat) 16km duurloop vooraf, of 10x100 snel of een statische-kracht blok. Daarna de 6x1000 is 'nieuw' en verrassend. Meestal, overigens, wordt er niet elke week 6x1000 gedaan op dezelfde manier, meestal is er 'progressie' zodat training wat onwennig blijft (bijvoorbeeld: het tempo wordt elke week 1 sec per 400m sneller of het aantal herhalingen wordt stelselmatig uitgebreid en opgerekt).

Enfin... later meer,


POV

placebo effecten

Gisteren: ik was laat thuis vanwege een bier sessie met vriend D.
Even lekker bijkletsen. Over training ook... ik probeerde hem natuurlijk, onbewust, het geheim te ontfutselen hoe hij het klaarspeelt om op 60+ leeftijd nog een ca 3 uur marathon niveau te hebben. Daar kwam al iets naar voren, het heeft te maken met geloof in eigen kunnen, weigeren om toe te geven aan argumenten als ouderdom etc, diverse problemen (zoals ik met mijn enkel heb) gewoon head-on aan te pakken en op te lossen.

Maar, op weg naar huis, ging mijn denken verder (voorzover dat overigens mogelijk is met ruim een liter bier a 7% in de mik). Het geloof in eigen kunnen.... relatie met het geloof in trainer.... relatie met het geloof in suggestie.

Ik google'de het woord 'Placebo' en verwachtte iets over blauwe pillen ofzo. Maar werd omvergeblazen door de volgende documentaire.

Hierin onder andere:

• Nep knie operaties werken even goed als echte knie operaties
• Nep pillen genezen depressieve patiënten
• Een hypnose-achtige suggestie geneest een vrijwel ongeneesbare ziekte

Na de documentaire snap ik opeens eksakt waarom tochten naar Lourdes 'werken': door het geloof in resultaat, overgave aan genezende krachten die we gewoon nog lang niet snappen.

Ronduit chocquerend is het verhaal, na ca 25 minuten, van een kankerpatiënt die, net zoals zovele kankerpatiënten, ervan overtuigd was dat hij nog maar 3 maanden te leven had. Hij dacht dat hij 3 maanden te leven had, zijn artsen vertelden het hem, zijn hele gezin was er van overtuigd. En hij overleed ook na 3 maanden.

MAAR: bij autopsie bleek hij vrijwel geen kankercellen te hebben, zijn slokdarmkanker bleek helemaal niet te zijn teruggekeerd en bleek vrijwel weg te zijn. De vraag is dan: waarom is hij overleden? Was de levenskracht verdwenen doordat hij zichzelf opgegeven had, is hij via een self-fulfilling prophecy overleden? Het lijkt erop. Een 'omgekeerd placebo effect' ofwel 'nocebo-effect' volgens de documentaire. 

Trainingstechnisch is er natuurlijk de vraag: kan IK het placebo effect ook toepassen op mijn lopers? 

Een schema geven waar ze in geloven? 

Misschien kan dat.

Misschien is het belangrijk om als trainer ZELF ergens in te geloven, omdat je het dan bij wijze van placebo heel effectief kan overbrengen. 

Er is ook het verschijnsel 'overtraining'. Ik weet uit eigen ervaring dat het mogelijk is om een belachelijk grote hoeveelheid trainingsarbeid te verzetten en niet overtraind te raken. Denk aan hoeveelheden en intensiteiten waarvan je zeker weet overtraind te raken, en TOCH gebeurt er niets ergs. 

Ik weet ook uit trainerservaring dat er lopers zijn die een gemiddelde (niet overbelastende) trainingslast krijgen en dan om onduidelijke reden melden dat ze 'moe zijn' en slecht lopen en na weken rustig trainen pas weer redelijk lopen. 

Okee... ik GELOOF in hard trainen, in veel trainen, en in daarbij gezond kunnen blijven. Het lichaam is gebouwd om veel belasting aan te kunnen. Ik geloof erin dat je vaak 'nep moe' bent en dat, als je toch weer gaat trainen, helemaal niet moe blijkt te zijn. Ik geloof in de grote kracht van de natuur in herstel in alle opzichten. Ik geloof in de mogelijkheid tot op hoge leeftijd heel fit en krachtig te kunnen zijn. Ik geloof ook in de mogelijkheid voor fitte lopers om hun grenzen verder te leggen dan ze zelf ooit voor mogelijk hebben gehouden (dit, omdat dit mij ook overkomen is). Ik geloof overigens absoluut dat ik nog onder de 3 uur kan lopen, hoewel ik op dit moment een kwartiertje in dat tempo al moeilijk vind. 

Ook geloof ik in het verschijnsel dat ik zelf noem 'verre grenzen': als je denkt (zoals veel lopers of in het algemeen veel mensen) dat je dicht bij je grenzen bent of ze al overschreden hebt, dan, door dat ene feit van die gedachte, raak je overtraind of te moe zodra je over die mentale grens gaat. Immers: je verwacht dat je te moe wordt, je bent overtuigd... Maar als je (door ervaring of suggestie) weet dat je feitelijke grenzen enorm ver weg liggen, dan ga je niet moe worden van wat training. Je blijft in je kracht en blijft onverwoestbaar.

Hoe die grenzen verleggen: hier komt 'harde training' om de hoek kijken. Vooral training van het type 'overdreven en keihard'. Trainingkampen, zware moeilijke sessies. Bizarre trainingen. Na zo'n periode zijn grenzen verlegd, mentaal ben je 'anders' en je zal goed lopen.

Om hier nog even op door te gaan: het 14k-schema. Zou het kunnen dat er eigenschappen aan een schema zitten die het laten werken?

• De trainingen moeten enigszins in de richting zijn (volgens het principe: je loopt goed of je loopt slecht, training heeft er weinig mee te maken);
• Het verhaal om de training moet geloofwaardig zijn;
• Er moeten succesverhalen zijn;
• Het schema moet geld kosten.

enfin... 

POV

Fietsen dan maar

Eindelijk weer normaal weer... fietsweer!
Ook de Tour de France helpt mee in de fietsmotivatie.

Ergens vorige week heb ik besloten het lopen even te laten voor wat het is en "me vol op het fietsen te storten". Reden voor dit besluit is dat ik weer wat last van de enkel had en dat het fietsen opeens weer heel fijn ging. Dan onstaat er opeens de keuze:

1. hardlopen, proberen wat op te bouwen, fietsbenen hebben, zere enkel, het gaat toch niet echt goed, benen zijn loodzwaar, waar ben ik mee bezig, wat een moeizame ellende;
2. fijn hard fietsen.

Deze keuze was niet moeilijk.

De afgelopen tien dagen fietste ik al zo'n 200+ kilometer, heel veel in een tempo van 30 a 32 km/uur wat gemakkelijk gaat, en af en toe snellere stukken. Op 'drempeltempo' fiets ik zo'n 34 a 35 km/uur: dit is dus een tempo dat ik hopelijk een uur kan volhouden. Bijbehorende hartslag tegen de 150...

....en: vandaag even een paar snelle stukken gereden: windmee en windtegen telkens 4 a 5 kilometer.
Hieruit, en uit de laatste fietsweek, komt een hartslag/snelheids grafiek naar voren waarmee ik alvast kan voorspellen hoe snel mijn 60k tijdritje zal verlopen:

De Snelheid - Hartslag grafiek. Deze lijkt op de grafiek vorig jaar, maar is nu in het 33+ bereik wat beter.

Mijn expert-trainingsgedachten hierover:

• Ik denk dat ik nu vrij gemakkelijk 60km lang tegen de 33 km/uur kan fietsen met een hartslag van ongeveer 140-142. 
• Ik heb nog geen langere rit met hoge hartslag (152 oid) gedaan. Met die hartslag zou ik 36 km/uur moeten kunnen fietsen en dat zou max een uur lang kunnen. Maar: ik vermoed dat mijn beenkracht te laag is om dit te kunnen trappen. Het plan hiervoor is dan ook:
• Een of twee trainingen van bijv 8x2 minuten op 38 km/u met als doel beenkracht ontwikkelen.
• Daarna een testritje 30 minuten HF150, kijken of dit goed gaat.
• Daarna:
• eerste poging 60k: op 33.5 km/uur HF144 en kijken hoe lang dat goed gaat
• tweede poging 60k: op misschien 34+ km/uur. Of gewoon op de gok HF148 en 35+ km/uur en gewoon proberen.
• Wat nu (dus) geen zin zou hebben is, om bijvoorbeeld lange duurritten a 32 km/uur te doen: teveel in het grijze gebied. Te lage prikkel om echt extra snelheid te krijgen, te hoge prikkel om goed uitgerust te raken.
• In het kader van polarisering, zodra ik die hele hoge intensiteiten doe, moeten daartussendoor ook ritjes max 30 km/uur zitten met lage hartslagen, ideaal zou zijn 30km/h HF124, bijv 60 km.

Erg fijn dat fietsen. Vooral het feit dat je gewoon allerlei harde trainingen kan plannen en uitvoeren, zonder blessureproblemen en dergelijke, en dus bepaalde concepten zoals polarisering en drempeltraining kan uitproberen.

POV

ps... en vanavond gedaan: totaal 18 minuten HARD: 3-2-2.5-2.5 en 5x 1000m (ca 1.35 per stuk)
Totale rit toch wel 45 km, moest wat omfietsen wegens onweer.
Maar: deze training is wel aangekomen. Benen nu erg moe. Fijn. 

Een groot aantal 'harde' trainingen! Yes!

De trainingen

Sinds afgelopen zondag blijk ik een reeks van vijf looptrainingen mét tempo's te hebben neergezet.

Zo: 2000 meter vlot (tegen 15 km/uur) bij start Run van Roden

Ma: 7x1000 4.00 loopband

Di: 5x1000 4.30 baan

Wo: 12 x 1 minuut T17 op de weg

Do: 15 x 1.30 minuut T13-16 op de weg

En de enkel heeft het tot nu toe overleefd.... fijn!

Verder kreeg ik vandaag opeens, heel vreemd, een mailtje van iemand die van alles op- en aan te merken had op mijn schrijfstijl. Ik schijn op ongepaste momenten punten en komma's te gebruiken, en (in zijn ogen) weinig taalgevoel te hebben. Allemaal waar natuurlijk, maar de toon was nogal, laten we zeggen, belerend. Ik voelde me als een kleuter die door Meester de les gelezen wordt... enfin.

Hij noemde met name, qua taalgevoel, de artikeltjes hier rechts: mijn mailwisseling met Dik. Nu heb ik, toegegeven, deze artikelen in een vlaag van enthousiasme geschreven en er zal heus een komma fout staan. Maar: LEES ZE! De inhoud is na tien jaar nog altijd niet verouderd. Mocht je er door alle punten en komma's niet helemaal uitkomen, geef me dan een seintje.

Overigens bleek achteraf dat de mailwisseling bedoeld was om te polsen of ik geïnteresseerd zou zijn om stukjes te schrijven voor een nog op te richten website over ultralopen, en dat de 'kritiek' op de taal een soort sollicitatieprocedure was (ja echt!). Ben heel blij dat ik met alle overige mensen die ik ken normaal kan communiceren.

POV

ps. Zaterdag https://www.strava.com/activities/627819254 21.75 km in 1.45.00, lekker vlotte duurloop. Moest wel drie keer een minuut of twee stilstaan om enkel los te maken, dat dan weer wel....
zondag/maandag/dinsdag: moe en leeg. Geen zin vooral. Zomerdipje?

Techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek techniek

Techniek dus

Ik kan het niet genoeg benadrukken.

Vandaag mijn eerste wat meer omvangrijke loopbandtraining sinds.... sinds.... dat moet augustus vorig jaar ofzo zijn geweest. Of juni....

Want: ik kreeg een Epiphany: als ik in het hardlopen überhaupt nog iets wil, en niet wil terugvallen naar trimniveau (anders gezegd: als ik gewoon weer richting 38-39 minuten op de 10k wil in plaats van de 42-43 regionen (anders gezegd: als ik gewoon weer Echt wil Hardlopen)), dan moet er NU IETS GEBEUREN.

En na deze realisatie, wist ik niet hoe snel ik mijn tas moest inpakken om naar sportschool te gaan en 7x1000 meter te lopen.

Want: ik realiseerde me ook: looptechniek trainen, en kwalitatief trainen, gaat gewoon geweldig goed (GGGG) op de loopband. Er is geen afleiding, je kan perfect op techniek focusen. Techniek op 15 km/uur betekent: vlot loopritme (185 passen per minuut), korte contacttijd, snelle wisseling spanning-ontspanning in beenspieren, grote krachtlevering in klein moment.

En zogezegdzogedaan: 7x1000 T15. Hartslag liep op van 140, tot 150 in de laatste herhaling. De laatste zelfs op wedstrijdschoenen gelopen, heel fijn. En best zwaar.


POV

Betere training en de bijbehorende inzichten

De training gaat de goede kant op,

Nadat ik afgelopen zondag mijn snelste tempo's dit jaar liep (600 in 2.03, het stelt nog niet veel voor maar vergeleken met de rest van het jaar is het tenminste iets), lijken mijn benen zich verder te verbeteren.

Het kan komen doordat ik noodgedwongen even (het regende en regende de hele tijd) niet gefietst heb, of het kan komen doordat ik harde tempo's gedaan heb, maar 'het gevoel' lijkt opeens terug te komen in de benen.

Het gevoel

Wat is dat dan, 'het gevoel': dat is een soort timing van de loopbeweging, alsof je je opeens herinnert hoe je moet afzetten, alsof er een fase overgang is van 'harken' (ik herinner me vorige week dinsdag waar ik heel veel moeite had om het inlopen a 12 km/uur te volbrengen, en een 400je in 94 met harkende techniek volbracht), naar 'efficiënt lopen': afgelopen woensdag kon ik opeens wat 400jes in 87 lopen zonder al te veel problemen.

Vandaag had ik ook dat gevoel...

In totaal liep ik 21.1 km in 1.40.15, met daarin vier blokken a ca 4.35, van 4,3,3,2 kilometer, en de rustige stukken rond de 4.52. Dat laatste is opvallend want tot nu toe dit jaar liep ik rustige stukken op 5.20 of langzamer (harkend). Nu was het een soort gemak, en ook een gevoel dat dit niet 'te hard is', maar juist precies goed, effectief.

De inzichten:

• Techniek is nog weer belangrijker dan ik al dacht. Het landen, fixeren, daarna goed voorwaarts afzetten....
• Het LEREN van de techniek: dit lijkt eigenlijk vooral/voornamelijk te lukken door... ja, door..... door... HARDE TEMPOS TE DOEN. De enige manier. Harde tempo's vormen een "dwangstelling": je kan alleen heel hoog tempo lopen als je het technisch goed doet. Je kan techniek niet leren door langzaam te lopen, dan is het "nabootsing van techniek". De echte precieze timing kan je alleen leren aanvoelen door hard genoeg te lopen. Hard genoeg = bijvoorbeeld 3x800 hoog tempo met lange pauze, etc etc etc. 
• De tsunami aan meetapparatuur, GPS's, hartslagmeters, websites met mooie plaatjes, grafieken van contacttijd en oscillatie.... dit leidt allemaal alleen maar af van waar het om gaat: DE HARDLOOPBEWEGING. 

Over dat laatste puntje: een reden dat "we" vroeger harder liepen is (afgezien van leeftijd) ook, dat we toen geen afleiding hadden. Bij een rondje door het bos hadden we alleen maar een analoog horloge, en 'het gevoel van de beweging'. Geen afleidingen. En er liepen mensen voor je die je per se wilde bijhouden. 

Ook is er de tsunami aan websites en goede adviezen. HET probleem van al deze adviezen is: het is te veel. Het leidt af van het hardlopen zelf. Vergelijk het met pianospelen. Daar is overduidelijk: het gaat om de coordinatie, de timing,

Over dat "nabootsing van techniek": als je techniek goed is, dan zit het allemaal op de honderdste seconde nauwkeurig exact goed. Als de techniek net niet goed is, dan is dat met het blote oog nauwelijks te zien. Je landt net ietsje te vroeg, wacht net niet lang genoeg met afzetten omdat je gehoord hebt dat je moet 'kaatsen', je oefent net wat te weinig kracht uit in korte tijd omdat je 'soepel wil lopen', Al die fouten gaan er met hardere tempo's genadeloos uit.....

,,,, ik voel een stukje aankomen.

POV

ps... maandag sportschool 40'fietsen, dinsdag 17k lopen bijna T12, woensdag 7x400 92-86, donderdag 13k fietsen, vrijdag 32k fietsen, vandaag 21.1 km lopen. 

Een fraai trainingsdagje

De fijncoördinatie is na vijf fietsloze dagen weer aardig terug aan het komen.
Nadat ik gisteren 10k rustig liep, gingen vandaag de tempo's best goed:
- 6x200 in ca T16
- 1x800 in ca T16
- 1x900 in ca T15
- 1x600 in 2.03
- 4x80 hard
- 1x800 in ca T17

Totaal dus ca 4.5 km rond T16, en bij die laatste voelde ik gewoon weer eens die lekkere verzuring... het bijna door je bovenbenen zakken van vermoeidheid. Fijn.

Dat fietsloze was niet de bedoeling. Donderdag wilde ik fietsen maar was te moe, Vrijdag geen tijd. Zaterdag geen tijd. Zondag ging het opeens regenen. Misschien morgen dan maar.

POV

"De fijncoördinatie is weg"

Deze wijze woorden werden me door mede LA loper J toegesproken, met daarbij ook "de eerste drie weken na een fietsvakantie was mijn coördinatie helemaal zoek" (of die strekking).

Dit alles slaat op mijn huidige sport toestand, waarin ik heel prima kan fietsen, en me tegelijkertijd heel ongecoordineerd en moeilijk over de atletiekbaan beweeg.

Ik lijk op sommige dagen (gelukkig niet alle) enorm slecht te lopen. De timing is helemaal weg. Ik land maar kaats dan niet meteen weg, ik zak nog wat door en zet net iets te laat af waardoor ik de afzet mis. Het is erg lastig uit te leggen, maar elke goede loper weet wat ik bedoel. Als hardlopen goed gaat is alles precies op de honderdste seconde gecoördineerd.

Ik vermoed dat dit gevoel een beetje verdwenen is door a) ouderdom waardoor de reflexen niet meer heel perfect zijn, b) doordat ik al een halfjaar, qua enkel, niet heel hard train en het kaatsen een beetje uit de benen verdwenen is, c) doordat hardfietsen qua zenuwaansturing volkomen niet op hardlopen lijkt.

EN het is ook wat verdwenen omdat "ik niet per se heel hard hoef te lopen". Als het uiterst belangrijk zou zijn zou ik de fiets laten staan en allerlei loopgerichte dingen doen en nu al veel verder zijn qua loopvorm. Misschien heeft 'iets' de keus voor het fietsen al gemaakt, en word ik me daar nu pas min of meer bewust van?!?!?

Okee wat nu?

Wetende dat mijn enkel zich langzaam verbetert, en nu in de goede fietsvorm zijnd, is het plan ongeveer:

• t/m begin augustus gewoon veel fietsen en proberen eens zo hard mogelijk over een uur, en/of 60 km, te gaan. En natuurlijk strava segmentjes
• ook redelijk wat blijven lopen zonder goede tijden te verwachten, maar met het oog op revalidatie/belasting aan kunnen
• Na augustus: echt serieus lopen en fiets beetje laten staan. Hierdoor Zal de Fijncoordinatie Zich Verbeteren En het Nu Onhaalbare Sub 3 Uur Doel Weer In Zicht Komen.
• Met als lange termijn doel: Rotterdam'2017. Hier zou het dan weer 100% moeten zijn. In het najaar al hier en daar lang lopen... onderzoeken of dat 'iets' een keus voor hardlopen maakt of misschien toch niet. Hangt wellicht ook af van snelheden. Mocht ik 37 km in een uur kunnen fietsen....

Het plan is dus niet in beton gegoten, alles is onder voorbehoud, maar dan heb ik tenminste een beetje een idee van de richting. 

POV

P.s.: lopen versus wielrennen. Lopen is een complexere sport. En als je leven al erg complex is (en dat is het) dan is fietsen misschien wel een betere tegenhanger dan lopen. Aan de andere kant: als de coördinatie goed zit en je hebt geen blessures, dan is lopen vrij simpel, en is het misschien ook wel een goede tegenhanger. Maar aan de andere andere kant... etc etc etc..... (ofwel: door redeneren kom je hier niet uit. Laat ik gewoon maar doen wat voor mijn voeten komt en kijken wat er gebeurt). 

10x500 1.50.6

Waar ik mijn vorige 10x500 van een maand geleden nog gemiddeld 1.53.6 scoorde, zakte dat vanochtend naar 1.50.6.

Benen voelen de laatste dagen iets beter dan de afgelopen weken, en ook enkeltechnisch is het nu vrij goed.

Hartslag eindelijk weer eens richting 160, dit betekent dat ik harder door kan lopen zonder dat ik technisch gesproken instort. Er komt meer power in benen, het is met wielrennen ook te zien. Het zou kunnen dat dit komt doordat ik weer met ijzerpilletjes begonnen ben (misschien was ik extreem laag in de ijzer waardoor het myoglobine in de spiercellen te laag was, daar komt een zwaar gevoel in benen vandaan, en mijn benen wogen op het dieptepunt vorige week maandag gevoelsmatig wel een TON).

Anyway, vanochtend ging het goed. Nog met gewone trainingsschoenen gelopen (de enkel niet te zwaar belasten), maar het voelde alsof ik binnenkort weer met wedstrijdschoenen kan beginnen. Het was wel enorm warm en ik werd in de 7e herhaling even opgehouden.

Dat wil zeggen: ik voelde me te moe, stopte eventjes, maar herpakte mezelf toen: "Wat is DIT! Waarom stop je??? De sport heet HARDLOPEN!!! Niet zo soft doen, doorlopen!!!". En dus training afgemaakt.

Overigens: ik herinner me dat ik ooit 2.35.55 liep op de marathon, en dat is exact het tempo van deze training. Raar idee dat ik dat toen het hele end kon volhouden. Wat ben ik slecht geworden zeg!


POV